Ushuaia

Ο Σαμ, ως συνήθως, εμφανίστηκε από το πουθενά. Παραθέτω το γράμμα και τις φωτογραφίες του.

" Είμαι στο τέλος του κόσμου, σπεσιαλμήτσε! Και δεν πρόκειται για μεταφορά, ούτε για σχήμα λόγου. Είμαι στο τέλος του σκατόκοσμου. Χα!
Το τέλος έχει όνομα και λέγεται "Ushuaia". Είναι η νοτιότερη πόλη της γής. Μεγάλη πόλη, καμια εξηνταπενταριά χιλιάδες ψυχές. Πως έφτασα; Γιατί; Μην τα ρωτάς. Το Μπουένος Αϊρες με απέβαλε. Ήμουν το λάθος μόσχευμα. Υπέροχη, υπέροχη πόλη. Μα όχι για μένα, όχι για τώρα. Οι γυναίκες βλέπεις....
Πρέπει να γεράσω λίγο ακόμα. Πρέπει να θέλω να μείνω για να πάω εκει. Και χρειάζομαι πιο πολλά λεφτά. Στην σάπια αργεντίνικη οικονομία οι ευκαιρίες λιγοστές. Θα πεις κι εδώ Αργεντινή είναι αλλά εδώ μου έκατσε αλλιώς. Βρέθηκα σε ένα κρουαζιερόπλοιο που σάλπαρε κατά την Ανταρκτική. Εδώ τώρα είναι φθινόπωρο, καταπληκτική εποχή. Οι Αμερικάνοι πληρώνουν ένα σωρό λεφτά για να δουν το πρώτο χιόνι στην γη του πυρός. Εγώ πάλι σκέφτηκα, μια που είμαι εδώ να επισκευθώ το πιο νότιο σημείο του πολιτισμού και ίσως να δω και εκείνο το Φάρο στην Ακρη του Κόσμου που διάβαζα στο βιβλίο του Βερν τα καλοκαίρια στης θείας Τανίτας.
Κατέβηκα στην Ushuaia γιατί τα χρήματα που κέρδισα παίζοντας πιάνο στο πλοίο ήταν λιγότερα από όσα έχανα το βράδυ στο καζίνο. Κι επίσης κατέβηκα γιατί εδώ με βρήκε το πρώτο χιόνι. Το είδα συμβολικά το πράγμα.
Φυσάει τρομερός αέρας. Κάνει κρύο. Είναι κάτι σαν Οκτώβρης αλλά σκέψου ότι ακόμα και το καλοκαίρι η μέση θερμοκρασία είναι γύρω στους 7-8 βαθμούς. Φυσάει τόσο που τα δέντρα μεγαλώνουν πλαγίως. Πλαγίως! Έργα τέχνης τα άτιμα. Τσόκλης! Χαχα!
Όπως και νά 'χει δεν είμαι μόνος. Εδώ μένει τουλάχιστον τους καλοκαιριούς μήνες ο Colin Chapman, ο παλιός μας φίλος από την Αγγλία, ο Golden Boy! Τον θυμάσαι; Έχει μια τουριστική επιχείρηση και κάνει μικρές κρουαζιέρες στο Εθνικό Πάρκο της Γής του Πυρός. Θα ναι για κανέναν μήνα εδώ και μετά την κάνει για Καραϊβική. Μπορώ να μείνω στο σπίτι του. Δεν είναι τίποτα το ιδιαίτερο αλλά είναι ζεστό και τζάμπα. Η πόλη είναι παράξενη. Δεν την έχω δει ακόμα
καλά, αλλά μοιάζει λίγο με Νορβηγία. Ζωντανή αλλά βέβαια τον χειμώνα θα δείξει. Υπάρχει και μια καλλιτεχνική ψιλοσκηνή ακούω. Θα δούμε.
Λέω να στήσω εδώ το καφέ που σκεφτόμουν. Τι χλιδή. Το Καφέ στην Άκρη του Κόσμου!
Ο τελευταίος Φραπέ πριν την Ανταρκτική. Λουκούμια κι Έλκηθρα!
Προς το παρόν απολαμβάνω μια τοπική λιχουδια, κάτι θεσπέσια κόκκινα καβούρια που έχουν εδώ, τα fueguerina spider crab, σαν γιγάντιες κόκκινες αράχνες. Γιαμ, γιαμ!
Θε έχεις νέα μου σύντομα. Μόλις οργανωθώ. Δεν είσαι κι άσχημος μετα την πλαστική. Χαχα! Πρέπει να σε στείλω στο μέλλον σε δικό μου άνθρωπο. Γεια σου σπέσιαλμήτσε. Ακολουθει φωτό του καβουριού.

Γενέθλια

Δεν φέρω καμιά ευθύνη! Έχω να γράψω καιρό για πολύ σημαντικούς λόγους που και να τους εξηγούσα θα φαινόμουν ανόητος. Ευτυχώς οι λόγοι εκλείπουν σιγά σιγά. Παρόλα αυτά, σήμερα, έλαβα από το πουθενά το κείμενο που ακολουθεί συμπεριλαμβανομένου του τίτλου της ανάρτησης. Είναι από τον Σαμ. Βάση της συμφωνίας μας πρέπει να το ανεβάσω. Όσον αφορά εμένα, θα τα πούμε εν καιρώ.

O Sam γράφει:

Κάθομαι στο κρεβάτι του νοσοκομείου. Είναι η δεύτερη μέρα που μπορώ να τραφώ μόνος μου. Δεξιά μου νοσηλεύεται με τραύμα από σφαίρα ο Marty Banks, έμπορος πρέζας , φυλασσόμενος από έναν θηριώδη Νοτιοαφρικανό, τον Linus που σιχαίνεται δύο πράγματα. Τους εμπόρους πρέζας και τις κουβέντες. Κανονικά θα έπρεπε να είμαι μόνος μου στο δωμάτιο, έτσι είχε κανονίσει ο πρόξενος αλλά δυστυχώς δεν υπήρχε χώρος. Μετά την περιπέτεια στο Mogadishu και την επιτυχή έκβαση της πειρατείας του Sirious Star στην οποία μεσολάβησα, προσπάθησα να κάνω το ίδιο και για το δικο μου πλοίο, προσφερόμενος να μεταφέρω ο ίδιος τα λύτρα. Βρέθηκα στην θάλασσα από αυτά τα καθάρματα, και θα ήμουν τροφή της πλούσιας πανίδας του ινδικού αν δεν με ψάρευε μια ακταιωρός του γαλλικού ναυτικού. Με τα πολλά και λόγω των γνωστών μου σχέσεων με τους βρετανούς βρέθηκα σε αυτό το αναρρωτήριο του Capetown. Σε δυό τρεις μέρες θα είμαι καλά αν εξαιρέσουμε τον δεξί μου ώμο που ένας θεός ξέρει πότε θα σταματήσει να πονάει.
Ο γείτονας πρεζέμπορος, έχει όρεξη για κουβέντα. Όλο ρωτάει πράγματα. Ο Linus ο φρουρός του λέει γύρω στα 50 shut-up την ώρα και ενίοτε του αγριεύει. Εγώ κάνω πως δεν καταλαβαίνω.
Κοιτώντας έξω, στο όμορφο πάρκο βλέπω να περνούν διάφοροι. Ενίοτε περνάει και κάποιος κάνοντας ιππασία. Πολλά άλογα εδώ. Και πολλά ποδήλατα.
Παρατηρώ έναν ασπρομάλλη να περνά έφιπος αρκετά μακρυά. Στον τοίχο δίπλα στο παράθυρο έχει ένα ημερολόγιο. 18/1.
Η Νότιος Αφρική έχει την ίδια ώρα με την Ελλάδα. Αρα και κει μέρα θά 'ναι , ένα ηλιόλουστο πρωινό πιθανόν. Πιο κρύο από εδώ. Εκει είναι χειμώνας τώρα.
Χτυπάω το κουδούνι της νοσοκόμας. Την ρωτάω αν υπάρχει πρόσβαση ιντερνετ στο κτήριο. Σε λίγο έρχεται με ένα αρχαίο λαπτοπ. Ξέρει ποιος είμαι και με συμπαθεί. Μου λέει να γράψω ότι θέλω και να της πω που να το στείλει.
Έτσι βρέθηκα να γράφω αυτές τις γραμμές.
Ο πρεζέμπορος έχει εντυπωσιαστεί. Τον αγνοώ.
Σκέφτομαι ότι η περιπέτειες του καθενός μας είναι ανεξάρτητες από χώρο και χρόνο. Άλλος βολοδέρνει στα χιόνια φερ ειπείν πηγαίνοντας στους πόλους , άλλος βολοδέρνει στο γραφείο του, πάλι πηγαίνοντας στους πόλους. Όλοι αντιμετωπίζουν δαίμονες. Υπάρχουν τόσοι δαίμονες. Σκοτεινοί, φωτεινοί, δόλιοι, αόρατοι, αμετακίνητοι. Η γεωγραφία είναι σχετική. Η πόλις θα σε ακολουθεί που έλεγε κι ό Ποιητής. Με πιάσαν τα συναισθηματικά όπως καταλάβατε. Είναι που γράφω για κάτι γενέθλια ενός υπόγειου συντρόφου από ένα παράλληλο σύμπαν.
Τα σχέδιά μου μόλις βγω από εδώ είναι ήδη κατεστρωμένα. Με ένα μικρό ποσο που εξασφάλισα από την πλοιοκτήτρια του Sirious Star θα ανοίξω ένα cafe στο Buenos Aires. Ρωτάτε γιατί εκεί; Έχει καλούς καφέδες, κακή οικονομική κατάσταση, άρα τα φράγκα μου θα πιάσουν τόπο και επίσης δεν έχω πάει ποτέ μου. Ενα cafe είναι μια εξαιρετική βάση για αλητείες.
Σπέσιαλ μίτσε, τις ευχές μου. Ήθελα να ΄ξερα τι τό 'κανες το μπόγκ. Παρακαλώ ανέβασε το παρόν με τον τίτλο "γενέθλια".

Hasta Manana!

Sam.