Το special δίπλα στο mitsos μου το κόλλησαν οι συμφοιτητές μου επειδή έφτιαχνα (και φτιάχνω) μεταξύ άλλων special cappuccino.
Αυτό δεν είναι κάτι σπουδαίο βέβαια, πολλοί φτιάχνουν special cappuccino. Αλλά τότε τύχαινε μόνο εγώ να έχω μηχανή για cappuccino. Οπότε το αχούρι μου είχε γίνει ατύπως ιταλικό καφεποτείο και έτσι ανάμεσα σε διάφορα ψευτοιταλικα η λέξη special έδινε κι έπερνε. Μια λεξη που ούτως ή άλλως χρησιμοποιώ κατά κόρον.
Για όσους δεν γνωρίζουν την υψηλή τέχνη του καφέ, ένας καλός cappuccino χρειάζεται πάνω από όλα ηρεμία και χρόνο. Θέλει τα έτσι του και τα αλλιώς του, τις θερμοκρασίες του, τον συγχρονισμό του, το σωστό γάλα, τον σωστό καφέ και αυτοσυγκέντρωση. Είναι λίγο σαν άλμα επί κοντώ. Πρέπει να περάσεις ένα κάποιο όριο, αλλιώς δεν κάνεις τίποτα.
Η τεχνική του καφέ είχε τα αποτελέσματά της πάνω σε ένα χαώδες ον σαν και μένα. Με έκανε πιο προσεκτικο, πιο παρατηρητικό αν θέλετε. Ειδικά στο θέμα του αφρού.
Θα έχετε πιθανόν παρατηρήσει τα διάφορα σχήματα που δημιουργούν οι μεγάλοι μάστορες των κεντρικών καφέ, με μόνη παλέττα το καφέ του καφέ και το ασπρο του αφρόγαλου. Τι καρδούλες, τι κρεμμυδοειδή καμπαναριά, τι φατσούλες, τι καραβάκια. (ναι, καραβάκια).
Εγώ αδιαφορώ για αυτά. Δεν φτιάχνω σχήματα. Αγαπώ την σύμπτωση. Σαν τους μάγους της μαμάς Αφρικής που πετούν α κόκκαλα στο χώμα και μετά τα παρατηρουν πως έπεσαν και βγάζουν συμπεράσματα για την ζωή.
Τα σκεφτόμαι όλα αυτά ενώ κοιτώ έξω από το παράθυρο της βεράντας. Είναι ένα καταπληκτικό απόγευμα. Από αυτά που δεν αντέχω να τα βλέπω, δεν ξέρω γιατί. Ηλιόλουστο, κρύο, πεντακάθαρο, πορτοκαλί. Τα ηλιόλουστα απογέυματα στην Αθήνα είναι πορτοκαλί με την βούλα. Στην Λάρισα ας πούμε είναι πιο μενεξεδιά. (Το ξέρω, έχω φυλάξει σκοπιές)
Κοιτάω λοιπόν μερικές σκιές που μπερδεύονται με μερικά κλαδιά, που μπερδεύονται με ένα καλώδιο, που μπερδεύεται με μια καπνοδόχο, που μπερδεύεται με πλακάτο μπλε του ουρανού από πισω, που μπερδεύεται με την ίδια του την αντανάκλαση σε ένα τζάμι. Το σύνολο έχει κάτι το υπέροχα κιτς. Είναι μια στιγμή. Μια σύμπτωση. Σκέφτομαι ότι αυτό δεν το φτιάχνεις συνειδητά με τίποτα. Το προσεγγίζεις αν είσαι καλός ζωγράφος ή φωτογράφος ας πούμε, αλλά
δεν πρόκειται ποτέ να είναι αυτό που βλέπω εγώ. (Που έβλεπα, γιατί τώρα έπαψε να υπάρχει).
Το τυχαίο είναι το πραγματικό. Τι αφέλεια να προσπαθείς να βρεις νόημα πίσω από το τυχαίο.
Τι πραγματικό κρίμα. Μόνο προσωπική ερμηνεία. Νόημα δεν υπάρχει.
Σκέφτομαι ότι είμαστε οι αισθήσεις μας. Τίποτε άλλο.
Χτες έλεγε ένας (ο Σερλοκ Χολμς συγκεκριμένα): Θεε μου, αν υπάρχεις, σώσε την ψυχή μου, αν υπάρχει. Εγώ θα έλεγα: Θέε μου, αν υπάρχεις, μην ασχολείσαι μαζί μου, αν υπάρχω.
(Μα τι σκατά με έπιασε σήμερα! Έλα Παναγία μου, αν υπάρχεις)
